3η ομάδα: Σύγχρονο έντεχνο >80'

πίσω στο

1997    
Στίχοι:  Λάκης Λαζόπουλος
Μουσική:  Θάνος Μικρούτσικος
 
Το μηδέν θα κάνω κύκλο Κι εκεί μέσα θα χορεύω
Κι ας μην ξέρω που πηγαίνω Κι ας μην ξέρω τι γυρεύω.
 
Τη ζωή μου μηδενίζω, Πάει να πει πως ξαναρχίζω,
Τη ζωή μου μηδενίζω, Πίσω δεν ξαναγυρίζω…
 
Βάλαμε φωτιά στα φρένα Και μας έμεινε το γκάζι
Με ταχύτητες μεγάλες Μοναχά η γη αλλάζει.
Έτσι μόνο η γη αλλάζει Με ταχύτητες μεγάλες
Βάλαμε φωτιά στα φρένα Και μας έμεινε το γκάζι.
 
Στάχτη γίνανε τα πάντα Κάηκε το παρελθόν μου
Όλη μου η περιουσία Στην καρδιά και στο μυαλό μου.
 
Τη ζωή μου μηδενίζω, Πάει να πει πως ξαναρχίζω,
Τη ζωή μου μηδενίζω, Πίσω δεν ξαναγυρίζω…
 
Βάλαμε φωτιά στα φρένα Και μας έμεινε το γκάζι
Με ταχύτητες μεγάλες Μοναχά η γη αλλάζει.
Έτσι μόνο η γη αλλάζει Με ταχύτητες μεγάλες
Βάλαμε φωτιά στα φρένα Και μας έμεινε το γκάζι.
2010 
Στίχοι:  Όλγα Βλαχοπούλου
Μουσική:  Τρύφων Κουτσουρέλης
 
Λες κάποιες φορές σε ξεγελάει αυτό που ζεις και νιώθεις
Λες πως οι σιωπές είναι πληγές κι αργεί να ξημερώσει
Μα θα βρεις ξανά ένα σημάδι μες στο σκοτάδι
 
Είναι που πάντα η αγάπη αργεί
Που όταν φτάνει δεν είσαι εκεί
σαν το λάθος που θέλεις να ξανακάνεις
 
Είναι τα λόγια που θέλεις να πεις
μα φοβάσαι πως είναι νωρίς
και λυπάσαι πως πάλι το χρόνο χάνεις
 
Λες πως όταν κλαις μικραίνει η γη, μικραίνει ο κόσμος όλος
Λες πως δε χωράς σ’ ό,τι αγαπάς κι ο πόνος σε θυμώνει
Μα θα βρεις ξανά ένα σημάδι μες στο σκοτάδι

1985
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Όπου κι αν πας θα ’σαι πάντα εδώ
θα ’χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα
Όμως φοβάμαι μωρό μου μην φύγω εγώ
Έλα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα

Πάμε στον Άδωνι για καφέ
που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά
και αράζουνε και αθλητές
και που πηγαίνει και μία χοντρή νευρικιά
Kυριακή να τής φύγει το στρες

Κι όλα μοιάζουνε ένα τίποτα
και κυκλοφορούν ανύποπτα
κι είσαι η λαχτάρα μου
ο καφές και τα τσιγάρα μου

O,τι και αν ζήσουμε το ’χουμε δει
σαν μια σκηνή από άλλη ταινία
κι όλος ο κόσμος, μωρό μου, μπορεί και το ζει
Έλα, κερνάω καφέ στην πλατεία

1988    
Στίχοι:  Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική:  Σταμάτης Κραουνάκης
 
Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ’ τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.
 
Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα
για να `ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το “έλα” και το “αντίο” σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’ όλα.
 
Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να `μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.
 
Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα `χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.
 
Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.
 
Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να `μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

 

1982 – Χαμηλή πτήση
Κηλαηδόνης Λουκιανός
Μουσική/Στίχοι: Κηλαηδόνης Λουκιανός/Κηλαηδόνης Λουκιανός

Ετούτη τη νύχτα δε θέλω κανένα
Ετούτη τη νύχτα δε θέλω ψυχή
Ετούτη τη νύχτα περιμένω εσένα
και για ότι γίνει θα φταις ε- σύ

Και ξέρω πως τώρα θ’ αρχίσω να πίνω
και ξέρω σε λίγο πως θα είμαι στουπί
πως θα ‘μαι πια λιώμα και ακόμα θα πίνω
και για ότι γίνει θα φταις εσύ

Ετούτη τη νύχτα δεν ξέρω τι κάνω
Ετούτη τη νύχτα σε θέλω πολύ
Ετούτη τη νύχτα μπορεί να πεθάνω
και για ότι γίνει θα φταις εσύ

 

1982     
Στίχοι: Τάκης Καρνάτσος
Μουσική:  Γιάννης Σπανός
 
Ποιος είσαι, φίλε
δε σε ξέρω, φίλε
πες μου τ’ όνομά σου
άλλα λόγια δε ρωτώ απόψε.
Τσιγάρο, φίλε
τη φωτιά σου δώσ’ μου
κάθισε κοντά μου
λίγο έτσι για να ζεσταθώ απόψε.
 
Κι αν κλάψω, φίλε
θα `ναι που `μαι μόνη
και φοβάμαι, Θέ μου
δείχνω μα δεν είμαι δυνατή.
Τα φώτα σβήσε
και την πόρτα κλείσε
πλάι σου θα πέσω
πέτρα στο νερό και ας χαθώ απόψε.
 
Τρομάζω, φίλε
φλόγα η ματιά σου,
άγγελε της νύχτας
στις φτερούγες σου θα μπω απόψε.
Ρωτάς ποια είμαι
ποια στ’ αλήθεια είμαι
να που κάποιο ψέμα
πρέπει να βρω πάλι για να πω απόψε.
 
Μη φεύγεις, φίλε
λίγο ακόμα μείνε
πώς φοβάμαι, Θέ μου
δείχνω μα δεν είμαι δυνατή.
Αντίο, φίλε
μόνη τώρα μένω
κάποιο τρόπο θα βρω
για να ξεχαστώ και πάλι απόψε, φίλε.

1993 – Ανθρώπων έργα
Πρωτοψάλτη Άλκηστις
Μουσική/Στίχοι: Κραουνάκης Σταμάτης/Νικολακοπούλου Λίνα

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό
Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό
Έτσι ανάποδα λυγάει το βράδυ αυτό, του νου τη βέργα

Λες κι η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί
Πως κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί, για ανθρώπων έργα

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
Με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
Δυο κουβέντες μου, σου πέσανε βαριές
Κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα

Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλί
Λες και βγήκε τ’ ασανσέρ σ’ ένα κελί
Που άλλος το ‘βλεπε το φως για ανατολή, κι άλλος για δύση
Λες και μέσα μας τ’ αντίθετα τραβάν
Να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν
Ένα αιώνιο Ιησού η Βαραββάν, του ανθρώπου η φύση

 

1991 
Στίχοι:  Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική:  Goran Bregovic
 
Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου
λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο
κι αν μεγαλώσαν τα φτερά μου
εγώ απ’ το πλάι σου δε λείπω
Θεός αν είναι
 
Χιλιάδες άγγελοι με τ’ άσπρα
κλωνάρια λησμονιάς μοιράζουν
κι από το σώμα μου σαν άστρα
παιδιά δικά σου ανάσες βγάζουν
 
Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς
κι απ’ το δάκρυ μου φωτιά να πιεις
δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς
Θεός αν είναι κι αν μ’ αγαπάει κανείς
Θεός αν είναι κι αν μ’ αγαπάει κανείς
 
Οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια
 
Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς
κι απ’ το δάκρυ μου φωτιά να πιεις
δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς
Θεός αν είναι κι αν μ’ αγαπάει κανείς
Θεός αν είναι κι αν μ’ αγαπάει κανείς

 

Κωστής Μαραβέγιας

Το πρώτο μας φιλί είχε κάτι από κανέλα
είχε και μια τρέλα που δεν έχω ξαναδεί
Το πρώτο σου φιλί το ‘χες δώσει σε κοπέλα
ήταν με μία Στέλλα παιδική σου κολλητή

Πιο χαμηλά Λόλα πιο χαμηλά Λόλα
μαζί σου κι άλλο πέφτω χαμηλά

Η πρώτη μας φορά είχε κάτι από ταινία
είχε μια μανία με καπνό και αλκοόλ
Η δεύτερη φορά μια τρελή αποτυχία
μια μεσοτοιχία με γονείς στο εξοχικό

Πιο χαμηλά Λόλα πιο χαμηλά Λόλα
μαζί σου κι άλλο πέφτω χαμηλά

Το πρώτο μας παιδί το είχες στείλει Μωραΐτη
είχε και μια μύτη που μου έμοιαζε πολύ
Το δεύτερο παιδί το είχε σκάσει από το σπίτι
όταν είχε μάθει πως είσαι αλκοολική

Πιο χαμηλά Λόλα πιο χαμηλά Λόλα
μαζί σου κι άλλο πέφτω χαμηλά

Είμαι καλά Λόλα είμαι καλά Λόλα
είμαι καλά μαζί σου, είμαι καλά

 

2013
Παντελής Αμπατζής,  Πάνος Μουζουράκης

Μαντάμ… Μαντάμ… Μαντάμ… Κάθε μέρα στη στάση του τραμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ η καρδιά μου χτυπάει σαν ταμ – ταμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ τα γαμπάκια σας είναι ταμάμ.
Τα χειλάκια σας είναι για μαμ, μαντάμ σας γουστάρω αναντάμ παπαντάμ.

Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ Ζαμανφού μα και σερσέ λα φαμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ μ’ ένα βλέμμα η καρδιά γης Μαδιάμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ το κορμάκι σας βόμβα Ναπάλμ.
θα `τρωγε άλλο ένα μήλο ο Αδάμ, μαντάμ, θα’ πεφτε κάτω κι ο Ζαν Κλοντ Bαν Νταμ.

Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ το ξυρίζω αν μου πείτε, μαντάμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ το μουστάκι μου τύπου Σαντάμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ ένας άντρας δυο μέτρα κοτζάμ
σας μιλάει και κάνει σαρδάμ, μαντάμ, λιώνω σα βουτυράκι Βιτάμ.

Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ μ’ ένα μόνο ουί σας, μαντάμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ στο κρεβάτι θα γίνει το μπάμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ σιγοβράζω σε χύτρα Σιτράμ
κοκκινίζω σα να `μαι ιμάμ, μαντάμ, σας γουστάρω αναντάμ παπαντάμ.

Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ είστε σκέτο ουρί του Ισλάμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ ιδρώνω σα να `μαι μες στο χαμάμ
Μαντάμ, μαντάμ, μαντάμ πείτε κάτι επιτέλους, μαντάμ
ρίξτε μου έστω ένα βλέμμα, μαντάμ και μπαμ στο κρεβάτι θα γίνει Βιετνάμ.

2015     
Στίχοι:  Πέννυ Μπαλτατζή
Μουσική:  Πέννυ Μπαλτατζή
 
Βλέπω δίπλα μου μια μαύρη γάτα
λέω και σήμερα κακά μαντάτα.
Που με μπλέκεις πάλι θέλω να μου πεις
 
Ας τα νάζια μίλα μου σταράτα
να μου ρίχνεις στάχτη μες στα ματιά
δεν αντέχω άλλο κι άκουσε να δεις.
 
Είμαι από σπάνιο και εξωτικό χαρμάνι
και να με ψήνεις να με καις πια δε μου φτάνει.
Βαρύ γλυκό τώρα θα πίνεις τον καφέ σου
να απαλύνεις της καρδιάς σου το αγκάθι.
 
Είμαι από σπάνιο και εξωτικό χαρμάνι
και να με ψήνεις να με καις πια δε μου κάνει.
Μες το φλιτζάνι σου θα βλέπεις το όνομά μου
πάνω στον πάτο, στου καφέ το κατακάθι.
 
Έχω εσένα τον μεγάλο ψεύτη
της καρδιάς μου και του ονείρου κλέφτη
απ’ αυτά και κείνα πως θ’ απαλλαγώ
 
Στη φωτιά σου να με καις σταμάτα
ας τα νάζια, άσε τα γινάτια.
Τα καμώματα σου τέλειωσαν εδώ.

1991
Στίχοι: Αρλέτα,  Μουσική: Αρλέτα

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό | 2x
Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό | 2x

Του λέω παππούλη τι ζητάς εδώ
Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό
μου λέει, τέκνον κάνεις μέγα λάθος | 2x
εδώ είναι ο πόνος των ανθρώπων και το πάθος | 2x

Κοίταξε γύρω σου τρελούς και μεθυσμένους
(μου λέει εγώ τους αγαπάω) τους κολασμένους
αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει ν’ αμαρτήσεις | 2x
Ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις | 2x

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
Στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό

Μουσική/Στίχοι: Παναγόπουλος Δημήτρης

Από την πόρτα σαν θα βγω θα δω τον ήλιο στρογγυλό
και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου
Μια καλημέρα θα σου πω μετά θα φύγω θα χαθώ
Κι ίσως με ξαναδείς μονάχα στ’ όνειρό σου

Γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά
Και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν
Γιατί είμαι αύρα εσπερινή, πνοή καθάρια ζωντανή
Που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν

Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ‘χεις κρύψει

Γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά
Και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν
Γιατί είμαι αύρα εσπερινή, πνοή καθάρια ζωντανή
Που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν

2012  
Στίχοι:  Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική:  Θέμης Καραμουρατίδης
 
Από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε
η απώλεια θα μπορούσε να `ναι κούνια μας
δεν μπορείς να τα ’χεις όλα
πρώτη φράση που μαθαίνουμε
 
από μικροί πρέπει να μοιραζόμαστε
τα γλυκά και τα παιχνίδια με τ’ αδέρφια μας
μάθε πλέον να μοιράζεσαι
έτσι δίνουμε ό,τι παίρνουμε
 
και τα χρόνια περνάνε
και ό,τι τρώμε κερνάμε
δίνουμε ό,τι αποκτάμε
ώσπου κάτι τελειώνει…
 
και οι άνθρωποι φεύγουν
και εμείς δεν αντιδράμε
μάθαμε να ξεχνάμε
και να μένουμε μόνοι…
 
μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει
να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά
η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει
πάντα…
 
η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει
να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά
η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει
πάντα…
1995     
Στίχοι:  Φοίβος Δεληβοριάς
Μουσική:  Φοίβος Δεληβοριάς
 
Αν ζούσαμε σ’ άλλη εποχή
ίσως και να `χαμε παντρευτεί
ίσως και να `χαμε ήδη παιδιά
κουμπάρο, σπίτι, πεθερικά
 
Ίσως να φόραγες μπικουτί
και μία ρόμπα μισάνοιχτη
να μπαίνει ο ήλιος να βλέπω το φως
να παύει ο έρως να `ναι τυφλός
 
Θ’ άλλαζε νόημα κι η Κυριακή
δε θα `ταν πια μελαγχολική
στην Κερατέα και στο Γραμματικό
στις σούβλες τα παλιά μας εγώ
 
Μα εγώ, το’ χω περάσει αυτό το στάδιο
κι είναι το σπίτι μου άδειο
βγαίνω νύχτα κοιμάμαι πρωί
κι εσύ στ’ αστέρια βλέπεις μόνο ζωδια
και της καρδιάς τα επεισόδια
προτιμάς να τα δεις στην TV
 
Μες στα στενά της Λιμνούπολης,
της Μέτρο Γκόλντουϊν, της Φίνος Φιλμς
ο Ντόναλντ Ντακ, ο Κλαρκ Γκέιμπλ κι ο Βουτσάς
ματαίως θα περιμένουν για μας
 
Τα είδη προικός τα επιπλάδικα
θα διαφημίζονται άδικα
τα photo albums θα μένουν λευκά
ρύζι θα τρώμε μόνο λαπά
 
Εμείς δεν ζούμε σ’ άλλη εποχή
η μοίρα μας έταξε σ’ αυτή
που ο ουρανός δεν κρύβει από πάνω Θεό
κι εσύ είσαι εσύ κι εγώ είμαι εγώ
Θέλετε να ακούσετε ένα τραγούδι αλλά δεν υπάρχει στο πρόγραμμα?
Στο Jukebox έχουμε Λαοκρατία!

Προτείνετε το τραγούδι που θέλετε και θα το βάλουμε..

πίσω στο